Nieuwskanaal voor: Cynthia Ortega

Onderzoek naar resultaten inburgering

Thu, 28 Jan 2010 22:22:56 +0100

Vandaag was er een procedurevergadering van de commissie Wonen, Wijken en Integratie (WWI). In zo'n procedurevergadering wordt onder meer besloten welke brieven van de minister moeten worden behandeld in een commissievergadering. Vaak lijkt dat niet zo spannend, maar schijn bedriegt. Ook als het over procedures gaat wordt er politiek bedreven!

In de procedurevergadering van vandaag is een belangrijke stap gezet naar een eigen onderzoek van de Kamer naar de resultaten van inburgering. Het initiatief is genomen door de VVD, maar de aanleiding vormen twee aangenomen moties van mijn hand.
De Kamer praat al jaren over inburgering. De wet was te ingewikkeld, waardoor gemeenten veel te weinig inburgeraars aan de slag kregen. De wet is nu aangepast en de inburgering komt op stoom.
Een andere belangrijke verbetering is de afspraak in het coalitieakkoord dat het grootste deel van de inburgeringstrajecten 'duaal' zal worden. Dat betekent niet meer de traditionele cursus en daarna het inburgeringsexamen, maar een koppeling met ervaring opdoen in de praktijk. Dus bijvoorbeeld werken en leren. De verwachting is dat dit leidt tot betere resultaten.
Toch is er ondanks al het geld dat naar inburgering gaat, nog veel onbekend over de resultaten. Ik hoor regelmatig verhalen van mensen die keurig hun inburgeringsexamen hebben gehaald, maar vervolgens in hun omgeving onvoldoende Nederlands kunnen spreken en de taal al snel verleren.
De ChristenUnie hamert er dan ook al een aantal jaren op dat er een volgsysteem moet komen om te monitoren of inburgering ook daadwerkelijk leidt tot integratie en participatie. Want daar draait het om. Een motie van mij daarover is ruim twee jaar geleden aangenomen. In een andere motie heb ik gevraagd, elke twee jaar de resultaten te monitoren. Verder heb ik voorstellen gedaan om ook na het inburgeringstraject contact te houden met de inburgeraar om te zorgen dat het doel van participatie wordt bereikt.

Lessen trekken
Ondanks mijn moties heeft de Kamer nog geen harde cijfers. De minister doet nu een proef om te zien hoe zo'n monitor van de lange termijn resultaten vorm gegeven kan worden, maar de uitwerking laat nog even op zich wachten.
Ondertussen wordt wel binnenkort de wetgeving geëvalueerd. De commissie WWI wil daarom nu zelf onderzoek doen. De komende weken wordt een onderzoeksvoorstel uitgewerkt. Als de Kamer hiermee akkoord gaat, wordt het onderzoek aanbesteed en zijn waarschijnlijk voor de zomer de resultaten beschikbaar. Het zal mij niets verbazen als dat voor nog wat beroering gaat zorgen in Den Haag. En dat dankzij een ChristenUnie motie!
Ik hoop vooral dat er goede lessen zullen worden getrokken voor verbetering van de inburgering. Want ondanks de grote groep nieuwe Nederlanders die goed is geïntegreerd, zijn er ook nog te veel mensen die onvoldoende (kunnen) participeren. Daarbij spelen inburgering en taal een grote rol. Meedoen, is een motto van dit kabinet. Minister van der Laan heeft nog ruim een jaar om hier stappen in te zetten.

Cynthia Ortega

Ieder moet bereid zijn tot dienst aan de samenleving

Thu, 10 Dec 2009 09:34:36 +0100

De begroting van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die we deze dagen in de Kamer bespreken, gaat grotendeels over uitkeringen. Als daarop gekort wordt, komt het erop aan scherp te signaleren waar die korting tot onrechtvaardige 'pijn' leidt. Maar over het algemeen mag ook de vraag gesteld worden wat mensen die een uitkering genieten, daartegenover willen stellen. Want tegenover de zorgplicht van de samenleving staat de morele plicht van het individu om iets terug te doen voor de samenleving.

De fractie zit in een drukke periode voor het kerstreces. We maken lange dagen en korte nachten, waarbij er scherpe prioriteiten moeten worden gesteld. Vandaar ook dat het mij verleden week niet gelukt is om een artikel te schrijven voor de fractieweblog.
Maar we gaan vrolijk verder vanuit de overtuiging dat wij iedere dag weer nieuwe kracht mogen ontvangen van onze Heer en Maker. Vandaag was de behandeling van de begroting 2010 van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Dit is een begroting die de totale samenleving aangaat. De ene groep burgers meer dan de ander. Misschien dat ik daarom de hele dag al scheel zie van de hoofdpijn. Als er bezuinigd moet worden zal altijd een bepaalde groep burgers dat voelen in hun portemonnees. Daarom vind ik het juist zo belangrijk om op een zorgvuldige manier om te gaan met bezuinigingsmaatregelen in deze begroting. Voor mij is de plotselinge afschaffing van de partnertoeslag voor jongere partners die vóór 1 januari 2010 nog geen 55 jaar zijn, een zeer pijnlijke maatregel. Echter wel één waarbij het mogelijk is de ergste pijn te verzachten.
Uitgangspunt bij het opvangen van de toekomstige inkomensval binnen het gezin is, dat de jongere partner moet gaan werken. Op deze manier kan het gat van ongeveer 600 euro worden gedicht. Het is dan goed om te kijken of deze mogelijkheid voor een groot deel van de mensen die het betreft werkelijk aanwezig is. Dit blijkt niet het geval bij jongere partners die niet kúnnen werken door ziekte of handicap. Ook is het de vraag of jongere partners in de leeftijdscategorie van 50 tot 55 jaar, mede gezien de recessie, wel serieus in staat zijn nog een baan te vinden op de arbeidsmarkt. De arbeidsmarktpositie voor deze groep is namelijk niet zo rooskleurig. Daarom heb ik gedurende het debat de staatssecretaris gevraagd of zij deze twee groepen kan ontzien. Dit betekent dan wel dat de dekking in een andere post gezocht moet worden, waarvan een andere groep dat jammer genoeg in de portemonnee gaat voelen. Ik ben benieuwd naar de antwoorden die de staatssecretaris donderdag, als het debat verdergaat, geeft.

Binnen de begroting van het ministerie SZW gaat ongeveer 80 procent over uitkeringen, Dat betekent dat het geld of uit premies komt, of uit de algemene middelen. Ik merk dat het gevoel van solidariteit in Nederland aan het afnemen is. Zou het komen doordat de samenleving individualistisch is geworden, of denken mensen nu anders over eigen verantwoordelijkheid en naastenliefde? Ik krijg in ieder geval signalen van burgers die zich ergeren aan het feit dat mensen die een uitkering ontvangen uit de Wet Werk en Bijstand (WWB), niet hun best doen om aan de slag te komen of iets terug doen voor de samenleving. En deze groep wordt groter, zeker wanneer het verschil tussen bruto en netto-inkomen groter wordt.
Nu biedt de WWB sinds de introductie in 2006 een ruime mogelijkheid om mensen te activeren om aan de slag te gaan. Maar niet voor iedereen is er werk, en niet iedereen komt in aanmerking voor structureel vrijwilligerswerk. Vraag is dan op welke manier deze burgers toch geactiveerd kunnen worden om iets terug te doen voor de samenleving. Dienstbaar zijn voor een samenleving die er voor zorgt dat men kan voorzien in het levensonderhoud, moet volgens mij een vreugde zijn. En toch merk ik dat mensen een WWB-uitkering zien als een of ander recht, waar niets tegenover mag staan. Dat vraagt om een mentaliteitsverandering. Het gaat namelijk ook om een ‘gunst’ en daar mag sociale dienstverlening of maatschappelijke participatie tegenover staan. Ik kom vaak in verpleeg- en zorgtehuizen en zie mensen urenlang eenzaam voor zich uitstaren. Even een gesprekje of een boodschapje doen, doet al wonderen.

Ik heb daarom in het debat het idee gelanceerd om te gaan experimenteren met een zogenaamde 'maatschappelijk werkboekje'. Het is te vergelijken met een dienstboekje of monsterboekje. Uitkeringsgerechtigden worden op deze manier geprikkeld om zelf op zoek te gaan naar werkzaamheden waarvoor zij zich willen inzetten. Het gaat om kortdurende werkzaamheden bij non-profit organisaties, zoals: thuiszorgorganisaties, zorginstellingen, scholen, welzijnsinstellingen, bewonersorganisaties. De klantmanager maakt afspraken over het minimale aantal uren per maand dat een uitkeringsgerechtigde aangetekend moet hebben in het maatschappelijke werkboekje. Deze afspraken zijn niet vrijblijvend. Zonder legitieme reden niet voldoen aan het aantal afgesproken uren kan korting of opschorting van de uitkering tot gevolg hebben. De ChristenUnie vindt het een basiswaarde dat mensen een bijdrage leveren aan de samenleving. Een uitkering ontvangen mag, dat is naastenliefde - maar iets terug doen voor kwetsbaren in de samenleving is ook naastenliefde.

Cynthia Ortega-Martijn

Op werbezoek in 'het land'

Wed, 30 Sep 2009 16:15:28 +0200

De laatste weken heb ik verschillende werkbezoeken afgelegd in verschillende gemeenten. Ik vind dat een waardevolle bezigheid. Waarom? Omdat dan duidelijk wordt of wet- en regelgeving het gewenste effect heeft in de praktijk. Daarnaast vind ik het fijn om kennis te maken met mensen in en het veld en met bestuurders. Je krijgt ook als volksvertegen-woordiging veel waardering voor het werk dat op lokaal gebied wordt gedaan.

Afgelopen week was ik op werkbezoek in Tilburg en in Heerlen. Twee totaal verschillende gemeenten met hun eigen vraagstukken. Heerlen heeft te maken met krimp en staat voor grote uitdagingen. Niet alleen Heerlen, maar de hele regio. Ik heb gezien hoe flatgebouwen gesloopt worden. Aan de andere kant moet er nieuwe behuizing komen die beter aansluit bij de huidige samenstelling van de bevolking. Bij krimp zit je als gemeente in een soort vicieuze cirkel, door het gebrek aan voorzieningen trekt de jeugd verder weg, terwijl voorzieningen op basis van een bepaald bekostigingsstelsel tot stand komen. Dit moet doorbroken worden. Een motie door mij ingediend in 2007, roept de regering al op om naar het bekostigingsstelsel te kijken. Ik ben daarom erg blij met het rapport van Team Tempo die een duidelijke analyse geeft van het vraagstuk en aanbevelingen aandraagt om deze cirkel te doorbreken. Dat vraagt o.a. dat wij ook hier in Den Haag buiten onze denkkaders moeten gaan treden om het proces ten goede te keren. Ik heb in ieder geval veel input gekregen om bij de behandeling van de begroting WWI (Wonen, Wijken en Integratie) aandacht te besteden aan de krimpproblematiek.

In Tilburg kreeg ik de indruk dat zij in de traditie staan van daadkracht en goede bestuurlijke prioritering aanbrengen. Vol trots liet de wethouder mij weten dat zij de taakstelling met betrekking tot inburgeringtrajecten voor dat jaar hadden gehaald. Het doet mij altijd goed als ik zie dat gemeenten burgers actief betrekken bij het oplossen van lokale vraagstukken. Vandaag heb ik deelgenomen aan een technische briefing over de inburgering en ook een hoorzitting meegemaakt met de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten). Opnieuw blijkt hoe wetgeving in de praktijk soms moeizaam tot uitvoering komt. Er zijn grote verschillen tussen de gemeenten. De ene heeft de taakstelling in ruime mate gerealiseerd en de ander niet. De vraag is of gemeenten afgerekend moeten worden op absolute kwantitatieve cijfers. Want waar is het ons eigenlijk om te doen? Is het niet zo dat wij als burgers met elkaar moeten kunnen samenleven? Dat vraagt dus van nieuwkomers dat zij integreren binnen de Nederlandse samenleving. Een inburgeringexamen halen is prima, maar zegt niet per definitie dat het met de integratie goed gesteld is. Mijn observatie is dat mensen, als zij gemotiveerd een inspanning leveren, dit op termijn duurzame effect oplevert. Waarom blijven wij spreken van een inburgeringplicht, terwijl er sprake is van een recht. Immers het traject dat een nieuwkomer wordt aangeboden zal ernaar toewerken dat hij/zij de levensdoelen kan realiseren. Binnen de fractie is er behoefte aan een nieuwe integratienota. De vorige dateert van 2004. Momenteel ben ik bezig om hieraan invulling te geven. Het moet een notitie worden die vanuit de samenleving tot stand is gekomen. Hierbij wil ik graag ook de christelijke nieuwkomers bij betrekken. Ook zij lopen tegen problemen op terwijl dat in het huidige debat niet aan de orde komt. De informatie die ik vandaag heb ontvangen heeft mij nog meer gemotiveerd om met een onderscheidende notitie te komen. Een leefbare diverse samenleving, waar nieuwkomers zich thuis voelen, maar waar ook de authentieke bevolking nog steeds het gevoel heeft: dit is mijn Nederland.

Cynthia Ortega-Martijn

Tevreden en dankbaar

Wed, 19 Aug 2009 16:09:21 +0200

Er is een eind gekomen aan mijn werkbezoeken aan de eilanden. Tijd om de balans op te maken en inzicht te geven in het programma dat ik heb doorlopen. Ik heb ongeveer 50 gesprekken gevoerd met politici/bestuurders (14), deskundigen, actiegroepen en burgers; een vijftal projecten bezocht en ongeveer 10 mediaoptreden op radio en tv. Bij een aantal mediaoptreden mochten mensen bellen om mij vragen te stellen. Hierdoor kreeg ik ook een beeld van wat hen bezig hield. Op basis van al deze contacten heb ik veel informatie verzameld waarmee wij in de fractie ons voordeel kunnen doen. O.a. bij behandeling van de verschillende consensus rijkswetten en de voortgang van het staatkundige proces. Ik vertrouw dat deze investering op termijn politiek rendement zal opleveren voor de partij. Er wordt positief gesproken over de ChristenUnie en onze opstelling in het debat over de staatkundige herstructurering. Als ChristenUnie kunnen wij een brug vormen tussen de verschillende landen in het Koninkrijk. Ook de christenen op de eilanden volgen de ChristenUnie nauwgezet. Op verschillende momenten is mij gevraagd om gedurende erediensten op de eilanden, gemeenteleden te bemoedigen om hun talenten in te zetten, gehoor te geven aan de roeping die op hun leven rust en veel te bidden voor hun overheden. Aan geestelijk en pastoraal werk heeft het ook niet ontbroken. Het gaf mijn man en ik nieuwe kracht om verder te gaan

Ik ben na 6 weken afwezigheid, weer thuis. Vermoeid, maar voldaan over de werkbezoeken op de eilanden: Curaçao, St. Maarten en Bonaire. Mijn dank gaat uit naar de contactpersonen op de verschillende eilanden die hun uiterste best hebben gedaan om op korte termijn afspraken te maken met relevante personen en organisaties, die vaak een drukke agenda hadden. Mijn oprechte dank gaat uit naar Mistica Lauffer (Curaçao), Ligia Stella (Sint Maarten) en Ramiro Richards (Bonaire). Mede door hun inzet zijn de werkbezoeken een succes geworden. Daarnaast heb ik veel contacten mogen opbouwen. Ik wil een ieder bedanken die mij zo enthousiast heeft ontvangen en openhartig heeft gesproken. Ook de lokale media wil ik bedanken voor alle positieve aandacht die is besteed aan mijn werkbezoeken en de uitnodigingen voor tv- en radio optredens. Vooral de krant ‘Amigoe’ heeft diverse artikelen geschreven over mijn werkbezoek. Een eindinterview verschijnt waarschijnlijk volgende week zaterdag. Het was bij elkaar allemaal hartverwarmend. Erg dankbaar ben ik voor mijn lieve echtgenoot die biddend achter mij heeft gestaan, mij bij gesprekken met deskundigen en bezoeken aan projecten heeft vergezeld. Zich begripvol en geduldig heeft opgesteld wanneer een privé-afspraak moest wijken voor een dringende zakelijke afspraak. Dit alles gaf mij rust om het intensieve programma te doorlopen. Boven alles ben ik de Heer zeer dankbaar voor Zijn leiding, goedheid en bescherming. Het was soms op eieren lopen, maar Hij gaf wijsheid tijdens de voorbereiding en gedurende de gesprekken. Hierdoor verliepen de gesprekken harmonieus en zijn ze tot een goed einde gebracht. Ik loof en prijs mijn Schepper voor Zijn niet aflatende bemoeienis met onze levens. Hij is getrouw! Hem komt toe alle lof, eer en glorie!

Bonaire

Thu, 17 Sep 2009 17:14:43 +0200

De situatie op Bonaire baart mij zorgen. Hier heb ik met de gezaghebber, bestuurders, deskundigen en geestelijke leiders over gesproken. Terwijl de Nederlandse regering druk bezig is met de uitwerking en verdere invulling van Bonaire als Openbaar lichaam groeit de weerstand op het eiland. Over het hoe en waarom van deze weerstand heb ik gesproken met een groep “Awor t’e Ora” die om en nabij 3000 handtekeningen heeft verzameld van burgers die aangegeven hebben voorstanders te zijn van een referendum. Dit is ongeveer de helft van de kiesgerechtigden op Bonaire. Het referendum moet inzicht geven of de burgers tevreden zijn met de manier waarop de status ‘directe band met Nederland’ is ingevuld en uitgewerkt. Indien het Bestuurscollege geen uitvoering geeft aan de wens van deze burgers zal “Awor t’e Ora” niet schromen om gerechtelijke en internationale stappen te nemen. Een ander heikel punt dat zij aangeven is de manier hoe de voorbereiding naar het referendum van 2004 is verlopen. Sprake zou zijn van manipulatie van het proces. Daarnaast geven zij aan te kunnen bewijzen dat er ongeveer 1000 mensen hebben gestemd die niet stemgerechtigd waren. Over de gang van zaken hebben zij brieven geschreven aan Premier Balkenende en staatssecretaris Bijleveld. Hierop hebben zij - volgens zeggen - nooit antwoord gekregen. Zij voelen zich daarom miskend en aan hun lot overgelaten. Zij vinden dat Nederland gebruik moet maken van de waarborgfunctie om hun mensenrechten te waarborgen. In september a.s. zal een manifestatie plaatsvinden om de wensen voor een referendum aan hun bestuurders en politici kenbaar te maken. In deze context heb ik ook gesproken met geestelijke leiders die zich ernstig zorgen maken over het proces en de impact die Nederlandse wet- en regelgeving zal hebben op de cultuur van Bonaire. In een vrij vroeg stadium hebben zij een verklaring opgesteld en uitgereikt aan staatssecretaris Bijleveld. Zij hebben geen reactie hierop gekregen en merken dat er weinig rekening wordt gehouden met hun zorgen. Mijn zorgen die ik vaak in debatten en door middel van vragen heb geuit zijn hiermee bevestigd.

Ondanks de onrust gaat het proces van ‘integratie’ in denderende treinvaart door. Als volksvertegenwoordiger vraag ik mij ernstig af of deze trein door moet blijven denderen.

Het was fijn om Henk Kamp te zien in zijn nieuwe uitdagende rol. Hij heeft het goed naar zijn zin en probeert zijn opdracht voortvarend en zo goed mogelijk uit te voeren. Hij beaamt dat de eerste 6 maanden sinds zijn aantreden de informatievoorziening naar de burgers niet optimaal is verlopen. Daar gaat verandering in komen. Er zijn echter nog steeds vragen over de legitimiteit van zijn benoeming en bevoegdheden. Overigens vragen die ik vorig jaar gedurende het debat van de begrotingsbehandeling NAAZ ook heb geuit en geen bevredigend antwoord op heb gekregen.

Het regionaal Service Center heeft de beschikking over een professioneel team van kwartiermakers afkomstig uit de verschillende ministeries. Zij hebben inzicht gegeven in de verschillende ambitieuze plannen op de verschillende beleidsterreinen. Ik heb mijn zorg geuit ten aanzien van de effectiviteit en efficiency van bepaalde plannen. Wij moeten niet vergeten dat de BES-eilanden qua ontwikkeling tientallen jaren achterlopen op Nederland. Daarnaast is er sprake van een andere cultuur en eigenheden. Sommige kwartiermakers zijn er gedreven in om lokale deskundigen en burgers te betrekken om te komen tot realistische en uitvoerbare plannen. Een kwartiermaker waar lovend over wordt gesproken is Marga van Jeugd en Gezin. Bij haar hebben betrokken personen het gevoel een luisterend oor te vinden met respect voor een andere cultuur. Ook minister Rouvoet wordt vaak genoemd als een minister die het goed meent met de bevolking. Toch is de algemene opmerking dat het allemaal te snel gaat en dat er soms sprake is van gebrek aan realiteitszin. Lokale deskundigen vinden het onrechtvaardig dat zij naast hun werk, kwartiermakers die volgens hen veel verdienen, ‘gratis’ moeten voorzien van informatie. Hoewel de lokale deskundigen best te spreken zijn over een aantal positieve ontwikkelingen groeit bij hen met de dag ook weerstand over de manier hoe zij bejegend worden. Ik heb daarom de kwartiermakers geadviseerd om nog meer hun best te doen om te luisteren naar lokale deskundigen die met beperkte financiële middelen en menskracht toch resultaten hebben weten te boeken in het verleden.

Ook de bestuurders zijn enerzijds positief over een aantal ontwikkelingen, echter anderzijds vragen zij zich af hoe het zit met hun democratische bevoegdheden. Het nieuwe bestuurscollege is zich momenteel aan het inlezen en heeft ook vragen bij de uitwerking van de status. O.a. zijn zij geen voorstander van de wet Financiële Verhoudingen. Hun bevoegdheden ten aanzien van de begroting worden tot een minimum teruggebracht. Ook ten aanzien van de uitvoering van andere taken in de nieuwe status zijn er bedenkingen. Ik heb een (discussie)werkdocument mogen ingezien waarbij een verdeling van taken tussen Nederlandse overheid en BES-overheden wordt voorgesteld. Voor de BES-overheden blijft nog weinig (uitdagende) taken over. Het grootste knelpunt is het feit dat BES-burgers, eenzelfde voorzieningenniveau als Nederland, ook op lange termijn niet tegemoet kunnen zien.

Sint Maarten

Wed, 19 Aug 2009 16:30:55 +0200

Op de eerste dag van mijn werkbezoek aan Sint Maarten werd ik geconfronteerd met een open brief aan mij gericht in de lokale krant Daily Herald. Iedereen die ik sprak had het over deze open brief. De open brief had betrekking op een interview dat ik had afgegeven in de laatste week voor het reces in bovengenoemde krant. Bij het lezen van het artikel bekroop mij het gevoel dat de schrijver, mijn interview niet goed heeft begrepen. Het achterhalen van zijn gegevens was vrij snel gebeurd. Dat zegt iets van de schaalgrootte. Ieder kent elkaar, wat ook een cultuur van angst met zich meebrengt. Een groot deel van de burgers durven hun mening niet te verkondigen in het openbaar, omdat zij bang zijn voor represailles. De schrijver van de open brief durft dit wel en wordt op het eiland als een activist gezien. Hij is een ‘luis in de pels’ van het openbaar bestuur. Ik heb hem telefonisch uitgenodigd voor een gesprek op mijn verblijfadres. Hij heeft hierop vol verbazing en lof gereageerd en aangegeven de uitnodiging aan te willen nemen en met nog andere mensen te zullen komen. Het was een informatief en indringend gesprek waarin uiteengezet werd wat er onder de bevolking van Sint Maarten leefde en ook hoe een groot deel van de burgers tegen de staatkundige herstructurering aankijkt. Gaandeweg het gesprek bood de schrijver van de open brief zijn excuses aan voor het feit dat hij mijn interview verkeerd had gelezen en geïnterpreteerd. Het gesprek werd afgesloten met een Bijbelse overdenking en gebed door mij man. De heren gingen enthousiast en tevreden naar huis en beloofden contact te onderhouden. Door dit gebeuren ben ik weer bevestigd dat de ChristenUnie een politieke stijl hanteert, die zich onderscheidt. Wij hoeven niet altijd ons recht te zoeken, maar moeten handelen in afhankelijkheid van God. Hij doet de rest.

Op Sint Maarten heb ik gesproken met de gezaghebber en enkele bestuurders. Daarnaast heb ik mij laten infomeren over de voortgang ten aanzien van de SEI (Sociaal Economische Initiatieven) projecten. Ook hier blijkt dat het meeste geld opgaat aan economische en infrastructurele projecten. Het daadwerkelijk aanpakken van sociale vraagstukken is onderbelicht gebleven. Door het beperkte aantal dagen dat ik op Sint Maarten was, is het niet gelukt om ook deskundigen uit het maatschappelijke middenveld te spreken. Het gesprek met de gezaghebber was open en inspirerend. Sint Maarten heeft veel maatschappelijke vraagstukken die opgelost moeten worden. Een aantal van deze vraagstukken en mogelijke oplossingen passeerden de revue. Mijn zorgen over Sint Maarten zijn bevestigd. Ik heb met de bestuurders mijn zorg gedeeld over het verloop van het staatkundige proces voor het verkrijgen van de autonome status. Ik werd op de hoogte gebracht dat er belemmeringen zijn om te voldoen aan de verschillende voorwaarden die zijn afgesproken. Er werd aangekondigd dat er een delegatie met staatssecretaris Bijleveld hierover zal gaan spreken. De resultaten van dit gesprek zullen bepalend zijn of het Sint Maarten lukt om te voldoen aan de voorwaarden om rond oktober 2010 de autonome status te verkrijgen. Het proces zal ik nauwgezet blijven volgen.

Afronding werkbezoek Cura�ao, op naar St. Maarten en Bonaire

Wed, 12 Aug 2009 14:33:46 +0200

Het is weer een aantal weken geleden dat ik iets van mij heb laten horen. In ieder geval via mijn weblog, want e-mailberichten die ik ontvang, probeer ik zo snel mogelijk te beantwoorden. Ook reacties op nieuwsitems in Nederland gaan gewoon door. Het is wel lastig om op afstand een reactie te geven. Je bent er zelf niet bij om te controleren of de reactie correct wordt weergegeven. In één geval heeft dit geresulteerd in een stroom aan e-mailberichten die beantwoord moesten worden om een misverstand weg te nemen.

Mijn werkbezoek aan Curaçao is afgerond. Ik heb een goede tijd beleefd. Mijn programma was zeer divers. Ik moest jammer genoeg organisaties en mensen teleurstellen, door gebrek aan tijd. Van een echte vakantie is niet veel terecht gekomen, maar ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen doen. Ik heb het gevoel dat ik een goed beeld heb gekregen van de situatie op het eiland en veel informatie heb gekregen om mijn woordvoerderschap NAAZ goed uit te voeren. Deskundigen op de eilanden hebben veel kennis van het statuut en alles wat daarmee samenhangt. Ik heb veel mogen leren. Er is echter verdeeldheid op het eiland sinds het referendum van 15 mei jl. Dat vind ik erg zorgelijk. Het is aan de bestuurders om een breed maatschappelijk draagvlak te creëren voor de ontwikkelingen met betrekking tot het staatkundig proces.

Naast gesprekken met betrekking tot het staatkundige proces, heb ik projecten mogen bezichtigen en met veldwerkers en burgers gesproken over o.a. onderwerpen die de ChristenUnie bezighoudt zoals de zorg voor de natuur. Bijgevoegd krantenartikel geeft meer inzicht hierover. Een leuke bijkomstigheid is dat ik Nederlandse ChristenUnie stemmers op Curaçao ben tegengekomen die daar geweldig werk doen. Zij nemen ‘kwetsbare’ kinderen in hun gezin op en bieden hen hierdoor een betere toekomst. Ik sta versteld hoe vooral het maatschappelijk middenveld met beperkte middelen en menskracht toch goede resultaten weet te boeken. Hoewel, om een hulpverlener te citeren: ’vaak is het een druppel op een gloeiende plaat’

In het kader van mijn portefeuille WWI (Wonen, Wijken en Integratie), was ik geïnteresseerd in de wijkaanpak op Curaçao. Ik heb een wijk bezocht die als ‘prachtwijk’ is aangemerkt. Ook dit keer is een journalist van de krant Amigoe meegelopen. Haar relaas is bijgevoegd.

Ik ga nu een aantal dagen naar St. Maarten en Bonaire. Ik kijk er naar uit!

Op de Nederlandse Antillen

Tue, 21 Jul 2009 10:39:23 +0200

In verband met de staatkundige herstructurering van de Nederlandse Antillen met als gevolg de behandeling van verschillende consensus rijkswetten, heb ik besloten om deze keer mijn zomerreces te besteden aan een werkbezoek op de verschillende eilanden. Mijn doel is om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over de stand van zaken van het staatkundige proces en de Sociaal Economische Initiatieven (SEI), zodat ik zowel de begroting NAAZ 2010 als de consensus rijkswetten zorgvuldig kan behandelen.

Als ik zo terugkijk op mijn eerste week, dan moet ik erkennen dat het aan media-aandacht niet heeft ontbroken. Het wordt erg op prijs gesteld dat ik ben gekomen om mij te laten informeren. Daarnaast blijken de inwoners veel interesse te hebben in het reilen en zeilen van parlementariërs in Nederland. Wat ik onder andere geconstateerd heb, is dat er hier nog onduidelijkheid blijkt te zijn over een aantal aspecten van het staatkundig proces. Op Curaçao worden veel programma’s zowel op de radio als op de televisie ‘live’ uitgezonden met de mogelijkheid dat mensen kunnen inbellen en ‘live’ vragen kunnen stellen. Het is erg leuk om op deze manier met burgers te communiceren.

Afgelopen week heb ik tevens met verschillende deskundigen gesproken die belast zijn met de coördinatie en beheersing van de SEI-projecten. Wat mij is opgevallen, is dat de nadruk ligt op economische projecten, en minder op sociale projecten, terwijl de sociale nood voor bepaalde mensen groot is. De grootste uitdaging voor het eilandsbestuur is, dat de projecten duurzaam ingebed moeten worden in het beleid en de begroting. Dit was namelijk een randvoorwaarde voor het toekennen van de financiële middelen vanuit SEI.

Het hoogtepunt van de afgelopen week was het gesprek met enthousiaste vrijwilligers die zich inzetten in de wijken en vrouwen begeleiden. Ik heb certificaten mogen uitreiken aan moeders die een cursus hebben gevolgd over schuldpreventie en budgettering. Deze vrouwen zijn geïdentificeerd, doordat hun kinderen op school gebruik maakten van het aanbod van een warme maaltijd. Het bureau vrouwenzaken verzorgt deze maaltijden en probeert via de kinderen de ouders te bereiken om hen te ondersteunen om zo uit soms uitzichtloze situaties te komen. Het was hartverwarmend om te zien hoe blij deze vrouwen waren met de aangeboden cursus.

Afgelopen week ben ik in gesprek gegaan met politici en organisaties van burgers die zich zorgen maken over het staatkundig proces. Meer hierover in mijn volgende weblog.

Krantenbericht Cura�ao: "Een dag op stap met Cynthia Ortega-Martijn"

Wed, 05 Aug 2009 16:22:42 +0200

Dit portret van Cynthia Ortega-Martijn stond zaterdag 11 juli 2009 in de krant op Curaçao n.a.v. haar reis op de Nederlandse Antillen.

Reis naar Oekra�ne

Mon, 10 Aug 2009 10:30:40 +0200

Toen ik door de Stichting Kindersponsorplan werd benaderd of ik zin had om mee te gaan naar Oekra�ne, was mijn beslissing snel genomen. Als lid van het comit� van aanbeveling heb ik bij mijn aantreden aangegeven dat ik veel belangstelling heb in het werk van deze Stichting.

De uitnodiging bood mij een goede kans om op een andere manier het reces in te vullen. Graag wilde ik mij maatschappelijk inzetten voor de kwetsbaren en meer op de hoogte komen van het land Oekraïne. In de media hoor je er zoveel over. Onlangs heb ik vanuit mijn portefeuille Economische Zaken nog te maken gehad met het conflict over de gastoevoer van Rusland naar Oekraïne.

Het feit dat het werk van Kindersponsorplan ook bestaat uit geestelijke ondersteuning van ‘arme’ christenen sprak mij zeer aan. Een aantal dagen bezig zijn met bidden, voor en met anderen, en evangeliseren, had ik echt nodig om weer geestelijk bij te tanken voor de laatste sprint naar het zomerreces.

Alles bij elkaar kan ik zeggen dat ik er weer bij ben bepaald, hoe gezegend wij zijn om in Nederland te wonen. De vele bezoeken aan ‘arme Oekraïense en Roma gezinnen’ hebben bij mij een diepe indruk achtergelaten. Naast gevoelens van dankbaarheid voor datgene wat de Stichting Kindersponsorplan mag doen in Oekraïne, waren daar ook gevoelens van verontwaardiging. Het is bekend dat in Oekraïne sprake is van corruptie. Echter, dat het zo erg is en dat het min of meer ingebakken zit in het handelen van overheidsdienaren, dat wist ik niet. De overheid kijkt onvoldoende om naar kwetsbaren in de samenleving zoals ‘arme’ kinderen en ouderen. Het kindersponsorplan probeert daarom met een kleine subsidie een kind te sponsoren met als doel zo het hele gezin te helpen. Uiteindelijk is de verwachting dat het gezin, door deze hulp, in de toekomst op eigen benen kan staan.

Ik ben erg geïnspireerd door de daadkracht en het doorzettingsvermogen van zowel Oekraïense als Nederlandse zendelingen. Zij moeten soms in ‘harde’ grond ploegen, maar doen dit met enthousiasme, omdat zij ervan overtuigd zijn, gehoor te geven aan hun roeping. Mijn belevenissen zijn te veel om op te schrijven. Ik heb daarom geprobeerd om zo een korte impressie te geven.

Een persoonlijk verslag van mijn reis naar Oekraïne kunt u hieronder downloaden.

Cynthia bij de Trouw Calvijntest: De echte Calvinist komt van de Antillen

Mon, 23 Mar 2009 09:05:12 +0100

Wat is de C-factor van Cynthia Ortega? Parlementair verslaggever Cees van der Laan (Trouw) onderwierp het Antilliaanse ChristenUnie-kamerlid aan de Calvijntest. Tijdens het invullen wordt wel duidelijk hoe Calvinistisch het Antilliaanse Tweede Kamerlid is.

Ga naar http://www.trouw.nl/video/?clip=2053907 om de video te zien.