Nieuwskanaal voor: Cynthia Ortega

Op zoek naar balans tussen solidariteit en verantwoordelijkheid

Wed, 10 Mar 2010 21:59:26 +0100

Afgelopen maandag had ik een boeiende bijeenkomst met een aantal ondernemers uit de achterban van de ChristenUnie. Deze bijeenkomst was georganiseerd door het partijbureau. De inbreng van de ondernemers was erg nuttig en herkenbaar en bood ook ruimte voor zelfreflectie.

De ondernemers gaven aan dat de ChristenUnie wat hen betreft nog wel meer oog zou mogen hebben voor ondernemers; ze verlangen een duidelijke economische partijvisie. Daarmee raken ze een punt waar winst valt te behalen. Wat wij aan zegeningen hebben gezien op onze inzet op het gebied van economische zaken, is de afgelopen jaren onvoldoende voor het voetlicht gekomen. Daar moeten wij de komende tijd scherper op inzetten. Daarnaast is er inderdaad geen sprake van een alomvattende economische visie of kader - hoewel de theorie van Goudzwaard over de 'economie van het genoeg' voor mij een inspiratiebron is voor dit thema.

Er zal een betere balans moeten komen tussen aandacht voor sociale- versus economische thema’s. Wat de ondernemers was opgevallen, is dat veel wet- en regelgeving tot stand komt door gebrek aan vertrouwen tussen overheid en het bedrijfsleven. Helemaal mee eens, dacht ik bij mij zelf; daar heb ik mijzelf ook weleens aan bezondigd. Vaak moet de grote groep ‘goeien’ lijden onder de kleine groep ‘kwaaien’.

Volgens een van de ondernemers die ik sprak is de leidende motivatie om een onderneming te starten, het maken van zoveel mogelijk winst. Daar ben ik het maar ten dele mee eens. De afgelopen jaren ben ik in contact gekomen met onder andere jonge ondernemers die uit andere motieven het ondernemerschap hebben omarmd. Ideële motieven bijvoorbeeld, behoefte aan zelfstandigheid, het verlangen talenten maximaal te benutten; zulke motieven spelen naast 'roeping' een belangrijke rol in deze keuze. Deze trend zie ik ook bij jonge werknemers. Laatst was er in de Tweede Kamer een bijeenkomst met young professionals uit de industrie. Zij gaven aan, voorrang te geven aan ruimte voor persoonlijke ontplooiing, creativiteit en flexibiliteit, boven een hoog salaris. Zo zie je maar weer; in dit soort zaken is er niet zoiets als één waarheid.

Een ander punt dat ik graag wil onderstrepen is dat er op sociaal-economische gebied veel meer aandacht moet komen voor de persoonlijke verantwoordelijkheid van de ondernemer, maar ook van individuele burgers. Als ChristenUnie dienen wij inderdaad niet uit het oog te verliezen dat wij staan voor een juiste balans tussen enerzijds solidariteit en anderzijds eigen verantwoordelijkheid. Ondersteunen van het bedrijfsleven is prima, maar dat mag niet resulteren in complexe subsidieregelingen en bureaucratie. Wij moeten in Nederland oppassen dat wij investeerders niet het land uitjagen naar landen zoals India. Ons investeringsklimaat moet onder andere verbeterd worden door vermindering van administratieve lasten, minder bureaucratie, meer stimuleringsmogelijkheden voor innovatie, verhoging van de productiviteit en een juiste aansluiting van onderwijs op de arbeidsmarkt.

Naast aandacht voor MKB’ers moet er ook aandacht zijn voor de grote bedrijven, merkte een ondernemer op. Daar moest ik even bij nadenken. Ja…, wel aandacht, maar niet evenveel aandacht. Hoeveel, dat zal afhangen van het onderwerp. Bijvoorbeeld bij de debatten over de wijziging van de winkeltijdenwet, móest ik wel stelling nemen tegen grote bedrijven, in het voordeel van kleine winkeliers. Daarnaast moeten wij niet vergeten dat het grootste deel van ons Bruto Nationaal Product opgebracht wordt door het MKB. Maar ik begrijp wel wat deze ondernemer bedoelde. Ook grote bedrijven zorgen voor werkgelegenheid en het ‘spekken’ van de staatskist. Uitgangspunt is dat het geld eerst verdiend moet worden, wil het uitgegeven worden. Dus nu en dan waardering uitspreken voor hun inzet, is niet teveel gevraagd. Dat zal ik zeker meenemen.

Alles bij elkaar was het erg inspirerend om te luisteren naar de verschillende ondernemers, die hun ervaringen en visies met ons wilden delen. Uitdagende visies en ideeën die wat mij betreft bruikbaar zijn om meegenomen te worden in de economische paragraaf van het ChristenUnie verkiezingsprogramma.

Cynthia Ortega-Martijn

Onderzoek naar resultaten inburgering

Thu, 28 Jan 2010 22:22:56 +0100

Vandaag was er een procedurevergadering van de commissie Wonen, Wijken en Integratie (WWI). In zo'n procedurevergadering wordt onder meer besloten welke brieven van de minister moeten worden behandeld in een commissievergadering. Vaak lijkt dat niet zo spannend, maar schijn bedriegt. Ook als het over procedures gaat wordt er politiek bedreven!

In de procedurevergadering van vandaag is een belangrijke stap gezet naar een eigen onderzoek van de Kamer naar de resultaten van inburgering. Het initiatief is genomen door de VVD, maar de aanleiding vormen twee aangenomen moties van mijn hand.
De Kamer praat al jaren over inburgering. De wet was te ingewikkeld, waardoor gemeenten veel te weinig inburgeraars aan de slag kregen. De wet is nu aangepast en de inburgering komt op stoom.
Een andere belangrijke verbetering is de afspraak in het coalitieakkoord dat het grootste deel van de inburgeringstrajecten 'duaal' zal worden. Dat betekent niet meer de traditionele cursus en daarna het inburgeringsexamen, maar een koppeling met ervaring opdoen in de praktijk. Dus bijvoorbeeld werken en leren. De verwachting is dat dit leidt tot betere resultaten.
Toch is er ondanks al het geld dat naar inburgering gaat, nog veel onbekend over de resultaten. Ik hoor regelmatig verhalen van mensen die keurig hun inburgeringsexamen hebben gehaald, maar vervolgens in hun omgeving onvoldoende Nederlands kunnen spreken en de taal al snel verleren.
De ChristenUnie hamert er dan ook al een aantal jaren op dat er een volgsysteem moet komen om te monitoren of inburgering ook daadwerkelijk leidt tot integratie en participatie. Want daar draait het om. Een motie van mij daarover is ruim twee jaar geleden aangenomen. In een andere motie heb ik gevraagd, elke twee jaar de resultaten te monitoren. Verder heb ik voorstellen gedaan om ook na het inburgeringstraject contact te houden met de inburgeraar om te zorgen dat het doel van participatie wordt bereikt.

Lessen trekken
Ondanks mijn moties heeft de Kamer nog geen harde cijfers. De minister doet nu een proef om te zien hoe zo'n monitor van de lange termijn resultaten vorm gegeven kan worden, maar de uitwerking laat nog even op zich wachten.
Ondertussen wordt wel binnenkort de wetgeving geëvalueerd. De commissie WWI wil daarom nu zelf onderzoek doen. De komende weken wordt een onderzoeksvoorstel uitgewerkt. Als de Kamer hiermee akkoord gaat, wordt het onderzoek aanbesteed en zijn waarschijnlijk voor de zomer de resultaten beschikbaar. Het zal mij niets verbazen als dat voor nog wat beroering gaat zorgen in Den Haag. En dat dankzij een ChristenUnie motie!
Ik hoop vooral dat er goede lessen zullen worden getrokken voor verbetering van de inburgering. Want ondanks de grote groep nieuwe Nederlanders die goed is geïntegreerd, zijn er ook nog te veel mensen die onvoldoende (kunnen) participeren. Daarbij spelen inburgering en taal een grote rol. Meedoen, is een motto van dit kabinet. Minister van der Laan heeft nog ruim een jaar om hier stappen in te zetten.

Cynthia Ortega

Ieder moet bereid zijn tot dienst aan de samenleving

Thu, 10 Dec 2009 09:34:36 +0100

De begroting van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die we deze dagen in de Kamer bespreken, gaat grotendeels over uitkeringen. Als daarop gekort wordt, komt het erop aan scherp te signaleren waar die korting tot onrechtvaardige 'pijn' leidt. Maar over het algemeen mag ook de vraag gesteld worden wat mensen die een uitkering genieten, daartegenover willen stellen. Want tegenover de zorgplicht van de samenleving staat de morele plicht van het individu om iets terug te doen voor de samenleving.

De fractie zit in een drukke periode voor het kerstreces. We maken lange dagen en korte nachten, waarbij er scherpe prioriteiten moeten worden gesteld. Vandaar ook dat het mij verleden week niet gelukt is om een artikel te schrijven voor de fractieweblog.
Maar we gaan vrolijk verder vanuit de overtuiging dat wij iedere dag weer nieuwe kracht mogen ontvangen van onze Heer en Maker. Vandaag was de behandeling van de begroting 2010 van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Dit is een begroting die de totale samenleving aangaat. De ene groep burgers meer dan de ander. Misschien dat ik daarom de hele dag al scheel zie van de hoofdpijn. Als er bezuinigd moet worden zal altijd een bepaalde groep burgers dat voelen in hun portemonnees. Daarom vind ik het juist zo belangrijk om op een zorgvuldige manier om te gaan met bezuinigingsmaatregelen in deze begroting. Voor mij is de plotselinge afschaffing van de partnertoeslag voor jongere partners die vóór 1 januari 2010 nog geen 55 jaar zijn, een zeer pijnlijke maatregel. Echter wel één waarbij het mogelijk is de ergste pijn te verzachten.
Uitgangspunt bij het opvangen van de toekomstige inkomensval binnen het gezin is, dat de jongere partner moet gaan werken. Op deze manier kan het gat van ongeveer 600 euro worden gedicht. Het is dan goed om te kijken of deze mogelijkheid voor een groot deel van de mensen die het betreft werkelijk aanwezig is. Dit blijkt niet het geval bij jongere partners die niet kúnnen werken door ziekte of handicap. Ook is het de vraag of jongere partners in de leeftijdscategorie van 50 tot 55 jaar, mede gezien de recessie, wel serieus in staat zijn nog een baan te vinden op de arbeidsmarkt. De arbeidsmarktpositie voor deze groep is namelijk niet zo rooskleurig. Daarom heb ik gedurende het debat de staatssecretaris gevraagd of zij deze twee groepen kan ontzien. Dit betekent dan wel dat de dekking in een andere post gezocht moet worden, waarvan een andere groep dat jammer genoeg in de portemonnee gaat voelen. Ik ben benieuwd naar de antwoorden die de staatssecretaris donderdag, als het debat verdergaat, geeft.

Binnen de begroting van het ministerie SZW gaat ongeveer 80 procent over uitkeringen, Dat betekent dat het geld of uit premies komt, of uit de algemene middelen. Ik merk dat het gevoel van solidariteit in Nederland aan het afnemen is. Zou het komen doordat de samenleving individualistisch is geworden, of denken mensen nu anders over eigen verantwoordelijkheid en naastenliefde? Ik krijg in ieder geval signalen van burgers die zich ergeren aan het feit dat mensen die een uitkering ontvangen uit de Wet Werk en Bijstand (WWB), niet hun best doen om aan de slag te komen of iets terug doen voor de samenleving. En deze groep wordt groter, zeker wanneer het verschil tussen bruto en netto-inkomen groter wordt.
Nu biedt de WWB sinds de introductie in 2006 een ruime mogelijkheid om mensen te activeren om aan de slag te gaan. Maar niet voor iedereen is er werk, en niet iedereen komt in aanmerking voor structureel vrijwilligerswerk. Vraag is dan op welke manier deze burgers toch geactiveerd kunnen worden om iets terug te doen voor de samenleving. Dienstbaar zijn voor een samenleving die er voor zorgt dat men kan voorzien in het levensonderhoud, moet volgens mij een vreugde zijn. En toch merk ik dat mensen een WWB-uitkering zien als een of ander recht, waar niets tegenover mag staan. Dat vraagt om een mentaliteitsverandering. Het gaat namelijk ook om een ‘gunst’ en daar mag sociale dienstverlening of maatschappelijke participatie tegenover staan. Ik kom vaak in verpleeg- en zorgtehuizen en zie mensen urenlang eenzaam voor zich uitstaren. Even een gesprekje of een boodschapje doen, doet al wonderen.

Ik heb daarom in het debat het idee gelanceerd om te gaan experimenteren met een zogenaamde 'maatschappelijk werkboekje'. Het is te vergelijken met een dienstboekje of monsterboekje. Uitkeringsgerechtigden worden op deze manier geprikkeld om zelf op zoek te gaan naar werkzaamheden waarvoor zij zich willen inzetten. Het gaat om kortdurende werkzaamheden bij non-profit organisaties, zoals: thuiszorgorganisaties, zorginstellingen, scholen, welzijnsinstellingen, bewonersorganisaties. De klantmanager maakt afspraken over het minimale aantal uren per maand dat een uitkeringsgerechtigde aangetekend moet hebben in het maatschappelijke werkboekje. Deze afspraken zijn niet vrijblijvend. Zonder legitieme reden niet voldoen aan het aantal afgesproken uren kan korting of opschorting van de uitkering tot gevolg hebben. De ChristenUnie vindt het een basiswaarde dat mensen een bijdrage leveren aan de samenleving. Een uitkering ontvangen mag, dat is naastenliefde - maar iets terug doen voor kwetsbaren in de samenleving is ook naastenliefde.

Cynthia Ortega-Martijn

Op werbezoek in 'het land'

Wed, 30 Sep 2009 16:15:28 +0200

De laatste weken heb ik verschillende werkbezoeken afgelegd in verschillende gemeenten. Ik vind dat een waardevolle bezigheid. Waarom? Omdat dan duidelijk wordt of wet- en regelgeving het gewenste effect heeft in de praktijk. Daarnaast vind ik het fijn om kennis te maken met mensen in en het veld en met bestuurders. Je krijgt ook als volksvertegen-woordiging veel waardering voor het werk dat op lokaal gebied wordt gedaan.

Afgelopen week was ik op werkbezoek in Tilburg en in Heerlen. Twee totaal verschillende gemeenten met hun eigen vraagstukken. Heerlen heeft te maken met krimp en staat voor grote uitdagingen. Niet alleen Heerlen, maar de hele regio. Ik heb gezien hoe flatgebouwen gesloopt worden. Aan de andere kant moet er nieuwe behuizing komen die beter aansluit bij de huidige samenstelling van de bevolking. Bij krimp zit je als gemeente in een soort vicieuze cirkel, door het gebrek aan voorzieningen trekt de jeugd verder weg, terwijl voorzieningen op basis van een bepaald bekostigingsstelsel tot stand komen. Dit moet doorbroken worden. Een motie door mij ingediend in 2007, roept de regering al op om naar het bekostigingsstelsel te kijken. Ik ben daarom erg blij met het rapport van Team Tempo die een duidelijke analyse geeft van het vraagstuk en aanbevelingen aandraagt om deze cirkel te doorbreken. Dat vraagt o.a. dat wij ook hier in Den Haag buiten onze denkkaders moeten gaan treden om het proces ten goede te keren. Ik heb in ieder geval veel input gekregen om bij de behandeling van de begroting WWI (Wonen, Wijken en Integratie) aandacht te besteden aan de krimpproblematiek.

In Tilburg kreeg ik de indruk dat zij in de traditie staan van daadkracht en goede bestuurlijke prioritering aanbrengen. Vol trots liet de wethouder mij weten dat zij de taakstelling met betrekking tot inburgeringtrajecten voor dat jaar hadden gehaald. Het doet mij altijd goed als ik zie dat gemeenten burgers actief betrekken bij het oplossen van lokale vraagstukken. Vandaag heb ik deelgenomen aan een technische briefing over de inburgering en ook een hoorzitting meegemaakt met de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten). Opnieuw blijkt hoe wetgeving in de praktijk soms moeizaam tot uitvoering komt. Er zijn grote verschillen tussen de gemeenten. De ene heeft de taakstelling in ruime mate gerealiseerd en de ander niet. De vraag is of gemeenten afgerekend moeten worden op absolute kwantitatieve cijfers. Want waar is het ons eigenlijk om te doen? Is het niet zo dat wij als burgers met elkaar moeten kunnen samenleven? Dat vraagt dus van nieuwkomers dat zij integreren binnen de Nederlandse samenleving. Een inburgeringexamen halen is prima, maar zegt niet per definitie dat het met de integratie goed gesteld is. Mijn observatie is dat mensen, als zij gemotiveerd een inspanning leveren, dit op termijn duurzame effect oplevert. Waarom blijven wij spreken van een inburgeringplicht, terwijl er sprake is van een recht. Immers het traject dat een nieuwkomer wordt aangeboden zal ernaar toewerken dat hij/zij de levensdoelen kan realiseren. Binnen de fractie is er behoefte aan een nieuwe integratienota. De vorige dateert van 2004. Momenteel ben ik bezig om hieraan invulling te geven. Het moet een notitie worden die vanuit de samenleving tot stand is gekomen. Hierbij wil ik graag ook de christelijke nieuwkomers bij betrekken. Ook zij lopen tegen problemen op terwijl dat in het huidige debat niet aan de orde komt. De informatie die ik vandaag heb ontvangen heeft mij nog meer gemotiveerd om met een onderscheidende notitie te komen. Een leefbare diverse samenleving, waar nieuwkomers zich thuis voelen, maar waar ook de authentieke bevolking nog steeds het gevoel heeft: dit is mijn Nederland.

Cynthia Ortega-Martijn