Ik heb verschillende workshops bezocht en was zeer onder de indruk van alle initiatieven, oplossingsrichtingen, die aangedragen werden. Het wordt echt tijd dat de regering met de doelgroep gaat spreken en niet alleen over hen spreekt. Overigens ook een plicht wat is opgenomen in het VN-verdrag. Het initiatief om te komen tot een breed participatiebudget voor deze doelgroep heeft mij erg aangesproken en past wel binnen het adagium van ‘minder overheid en meer samenleving’. Daar wil ik in ieder geval mij hard voor gaan maken.

In 2006 heeft Nederland het VN verdrag over de rechten van personen met een beperking te ondertekenen. De manifestatie zou als hoogtepunt hebben het aanbieden van een resolutie ‘VN-verdrag Nu Waarmaken’ aan de staatssecretaris van VWS. Zoals gesteld in de resolutie komt het VN-verdrag in het kort neer op het volgende: “De Staten zich te waarborgen en te bevorderen dat alle personen met een handicap ten volle alle mensenrechten en fundamentele vrijheden kunnen uitoefenen. Ook erkennen de Staten het gelijke recht van alle personen met een handicap om in de samenleving te wonen, met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen, en nemen doeltreffende en passende matregelen om burgers met een handicap gemakkelijker te maken van dit recht ten volle te genieten en volledig deel uit te maken van en te participeren in de maatschappij”.

De resolutie roept de Nederlandse regering op om het VN-verdrag nog in 2011 te ratificeren, snel te implementeren en de bepalingen uit het verdrag na te leven.

Iemand zou denken: “Regering laat nu zien dat je het werkelijk meent met deze doelgroep en gaat snel over tot ratificeren”. Niets is minder waar. Een dag voor de manifestatie belt de staatssecretaris VWS af met de mededeling dat er geen draagvlak is binnen de coalitie voor de ratificatie. De verontwaardiging gedurende de manifestatie was groot. Mensen voelden zich geschoffeerd en respectloos behandeld. Echter wat mij zeer heeft getroffen is dat zij tegelijkertijd aangaven niet bij de pakken neer te gaan zitten. Tegelijk werden strategieën gepresenteerd om toch hun doel te realiseren. Dus complimenten. Ik kan begrijpen dat ratificatie gevoelig ligt in de coalitie en dat er haken en ogen zijn en ook dat de staatssecretaris geen valse verwachtingen wilde wekken. Echter waarom heeft zij dat moment niet aangegrepen om de resolutie toch in ontvangst te nemen en mensen een hart onder de riem te steken? Want, voor een aantal bezuinigingen geldt dat zij het kind van de rekening gaan worden. Deze staatssecretaris lijkt mij, mede gezien haar achtergrond, een bestuurder die zowel de kwaliteit van de zorg als de kwaliteit van het leven hoog in haar vaandel heeft. Een gemiste kans dus. De opstelling van de regering geeft een negatief signaal af. Namelijk dat bij de bezuinigingsmaatregelen niet deze kwetsbare groep centraal staat, maar de staatskas. Het zou de regering sieren om juist snel tot ratificatie over te gaan. Wanneer de belangrijkste nationale wet- en regelgeving is aangepast, moet het mogelijk zijn om tot ratificatie over te gaan. Het totale pakket aan Nationale wet- en regelgeving afwachten zal het moment van ratificatie op de lange baan schuiven en dat moeten wij niet willen. Vaker heeft mijn collega Esmé Wiegman in debatten gezegd dat er snel overgegaan moet worden tot ratificatie. Sterker nog, de voormalige regering waar de ChristenUnie onderdeel van uitmaakte was al heel ver gevorderd met de voorbereidingen om te komen tot ratificatie. Daarom ben ik erg benieuwd waarom dit kabinet het nu laat afweten. In ieder geval is het laatste woord hierover nog niet gezegd.